Reportages

Reportage: Verval van het leven

Doel: Het vastleggen van een controversieel onderwerp waar naar mijn idee geen taboe op hoeft te rusten.
Weinig mensen zullen een bezoek aan een begraafplaats als prettig beschouwen. Begrijpelijk, maar toch zonde want veel mensen missen zo de schoonheid en de heersende rust ervan. De graven, die op hun beurt ook hevig verval doorstaan, staan als metafoor voor het verval van het leven en het vergaan van het fysieke.
Daar waar de tijd even lijkt stil te staan. Waar de hereniging met de natuur plaats vindt. Niet alleen organisch materiaal maar ook metaal en steen worden langzaam opgenomen in de natuur door de wildgroei van planten. Ongeacht de aard van materie en mens wordt hier de cirkel compleet gemaakt.
Ik heb voor deze reportage de afgelopen drie jaar tientallen bekende en minder bekende begraafplaatsen bezocht in diverse landen en steden. Tevens heb ik diverse autobegraafplaatsen bezocht. Twaalf begraafplaatsen hiervan heb ik opgenomen in deze serie.
De Joodse begraafplaatsen mogen uit geloofsovertuiging niet geruimd worden en het verval in het verloop van decennia is hier mooi te zien.

Begraafplaatsen en autokerkhoven opgenomen in de serie:

Starý židovský Hřbitov in Praag, Tsjechië
De Nieuwe Ooster begraafplaats in Amsterdam, NL
Begraafplaats Enschedesestraat in Haaksbergen, NL
Autokerkhof garage Eysink in Haaksbergen, NL
Vyšehradský hřbitov in Praag, Tsjechië
Israëlische begraafplaats 1913-1914 in Diemen, NL
Groenesteeg Begraafplaats in Leiden, NL
Begraafplaats in Katwijk aan zee, NL
Familiebegraafplaats in Haaksbergen, NL
Jüdischer Friedhof in Frankfurt, DLD
Citroën garage in Amsterdam, NL
Begraafplaats in Bušovice, Tsjechië

 

Reportage: Wij, carnivoren

Doel: Het vastleggen van een controversieel onderwerp waar een taboe op berust. Een taboe die er niet hoeft te zijn naar mijn mening.
Ik wil informeren aan de vleeseters en geïnteresseerden. Ik ben zelf ook een vleeseter, bioloog en erg nieuwsgierig van aard en ik moet toegeven dat ik wel  een beetje van shockeren houd.  Ik heb de samenstelling van deze reportage aangepast naar een mindere mate van luguberheid. Het liefste had ik alles willen laten zien en niks verborgen willen houden. Maar ik wil dat het tot een bepaalde mate toegankelijk blijft voor het publiek zonder de realiteit teveel te verbuigen. Ik ben geen dierenactivist en het is niet mijn bedoeling dat je, na het bekijken van deze reportage, je onthoudt van het eten van vlees.

Verslag 30 December 2010
Het was min zeven buiten, maar de ruimte welke ik zou binnengaan zou net één graad boven nul uitkomen.  Binnen vijf minuten was ik op de locatie. Waar een stuk of vijf mannen al goed een paar uur bezig waren met het slachten en fileren. Er gebeurd erg veel in een paar minuten, dus ik keek overal zoveel als ik kijken kon. Ik kon mijn tas ophangen aan een railing met vleeshaken. Iets verder hingen het respiratoire systeem en een deel van het metabolisme systeem van een aantal koeien. Ik liep langs een hangend koeien kadaver heen en bekeek hoe een koe van zijn huid ontdaan werd. Dit ging erg soepel en bijna geautomatiseerd met een speciaal mechanisme. De volgende koe had inmiddels al een pin door zijn hersens gekregen en werd opgetakeld aan een poot. Via een railing aan het plafond werd de koe doorgeschoven. Hij kwam boven een bad van bloed terecht. De slachter sneed de halsslagader en hoofdslagaders van de koe door en het bloed goot eruit. De koe kreunde en slingerde met zijn bovenlichaam in de ronde. Ik zette een paar stappen achteruit maar kon niet alle bloedspetters ontwijken.  De koe sterft verdoofd binnen een paar minuten door het bloedverlies. De koe werd naar beneden getakeld en op zijn rug op een karretje geplaatst. De voor en achterpoten en het hoofd werden van de koe ontdaan. Het digestieve systeem werd verwijderd om fecale contaminatie te verkomen in het verdere proces. De dampen stoomden van het warme kadaver af. De huid werd verwijderd door trekkers die op verschillende plekken op de huid geplaatst zijn. De interne organen werden verwijderd en opgehangen aan een vleeshaak in volgorde van de geslachte koeien. Hier zou nadat alle dieren geslacht inspectie opgedaan worden door een keurarts. De tong werd uit de kop gesneden ook ter inspectie voor een keurarts. Met een metalen machine werd het kadaver in tweeën gesneden en apart aan een vleeshaak opgehangen door de uitbener. De uitbener verwijderd onder andere het ruggenmerg en een vetlaag aan de binnenkant van de ribben. Het kadaver word uitgespoeld en doorgeschoven naar de rest van de kadavers. Één oor moet nog aan de homp vlees blijven hangen, ter herkenning. Hier moet het vlees voor zo’n twee dagen besterven.
De geitjes werden met een touw om hun nek naar binnen getrokken. De slachter stond al klaar met het verdovingsgeweer. Met één klik zakte het diertje door zijn pootjes. Zijn keel werd doorgesneden en hij bloedde leeg op de grond. Met één poot werd het geitje omhoog getakeld om een roltafel. Als een soort van lopende band werk werd het geitje ontdaan van zijn kop, voorpoten, achterpoten en het digestieve systeem. Het respiratoire systeem werd losgesneden maar wel zo dat het nog bleef hangen wanneer het geitje ondersteboven werd opgehangen naast de rest van de geitjes.
Één jongen stond te werken boven twee bakken, ik vroeg aan hem ‘Wat ben jij nou aan het doen?’. Hij antwoordde met: ‘Pensen legen!’. Hij stortte de pensen van de koeien leeg in een al bijna tot de rand gevulde bak met stront. Waarschijnlijk de meest Dirty Job in het hele abattoir.